جلب توجه کودک هنگام خواب؛ چرا بعضی کودکان شب‌ها نمی‌خوابند؟

نکته استراتژیک: اگر فرزندتان درست زمانی که باید بخوابد، درخواست‌هایش بیشتر می‌شوند، مدام شما را صدا می‌زند یا فقط با حضور پدر و مادر آرام می‌گیرد، ممکن است بخشی از این رفتار با نیاز او به توجه و ارتباط عاطفی مرتبط باشد. جلب توجه کودک هنگام خواب همیشه به معنای لجبازی یا تلاش عمدی برای کنترل والدین نیست. گاهی کودک در طول روز فرصت کافی برای ارتباط نداشته و هنگام شب تلاش می‌کند زمان بیشتری کنار والدین بماند. بااین‌حال، برای شناخت علت واقعی باید عواملی مانند ترس، اضطراب و مشکلات خواب نیز بررسی شوند.

بعضی کودکان در طول روز بدون مشکل بازی می‌کنند، اما به محض رسیدن ساعت خواب، درخواست‌هایشان شروع می‌شود. یک بار آب می‌خواهند، چند دقیقه بعد درخواست داستان دارند و پس از خاموش شدن چراغ دوباره پدر یا مادر را صدا می‌زنند.

والدین ممکن است تصور کنند کودک بهانه‌گیری می‌کند یا عمداً نمی‌خواهد بخوابد. گاهی نیز برای پایان دادن به این درخواست‌ها، با عصبانیت واکنش نشان می‌دهند.

اما پیش از قضاوت درباره رفتار کودک، بهتر است به این سؤال فکر کنیم: آیا کودک در طول روز فرصت کافی برای دریافت توجه و ارتباط نزدیک با والدین داشته است؟

جلب توجه کودک هنگام خواب یکی از الگوهایی است که می‌تواند در بعضی خانواده‌ها با به تعویق افتادن زمان خواب همراه شود. در این وضعیت، کودک ممکن است از طریق درخواست‌های مکرر، مخالفت یا طولانی کردن گفت‌وگو تلاش کند ارتباط بیشتری با والدین داشته باشد.

در این مقاله، با تکیه بر فصل رفتارهای نامناسب، فصل وقت مفید و باکیفیت و مباحث قانون‌گذاری کتاب دکتر زمان وزیری، این موضوع را بررسی می‌کنیم که چرا بعضی کودکان هنگام خواب بیشتر به دنبال توجه هستند و والدین چگونه می‌توانند بدون دعوا، نیاز عاطفی فرزند را در کنار قوانین خواب مدیریت کنند.

جلب توجه کودک هنگام خواب چیست؟

جلب توجه هنگام خواب به موقعیت‌هایی گفته می‌شود که در آنها کودک با رفتارهای مختلف تلاش می‌کند حضور یا توجه والدین را برای مدت بیشتری حفظ کند.

برای مثال، ممکن است پس از رفتن به رختخواب چندین بار والدین را صدا بزند یا برای شروع گفت‌وگویی تازه تلاش کند.

گاهی نیز از انجام مراحل آماده شدن برای خواب خودداری می‌کند و زمانی طولانی را در تعامل با والدین می‌گذراند.

البته این رفتارها به‌تنهایی نشان نمی‌دهند که کودک به دنبال جلب توجه است.

ممکن است هرکدام از آنها دلیل دیگری داشته باشند.

برای شناخت بهتر باید بررسی شود که رفتار چه زمانی شروع می‌شود، والدین چگونه واکنش نشان می‌دهند و آیا کودک در موقعیت‌های دیگر نیز رفتار مشابهی دارد.

جلب توجه همیشه رفتار منفی نیست

توجه و ارتباط با والدین از نیازهای طبیعی کودکان هستند.

کودکی که می‌خواهد پیش از خواب در آغوش گرفته شود یا چند دقیقه با مادرش صحبت کند، لزوماً رفتار نامناسبی انجام نمی‌دهد.

حتی ممکن است این ارتباط بخشی از برنامه آرامش‌بخش شبانه او باشد.

مسئله زمانی مطرح می‌شود که درخواست‌ها به شکل مکرر و طولانی، برنامه خواب را مختل کنند یا به تنها راه کودک برای دریافت توجه تبدیل شوند.

در چنین شرایطی، بهتر است به جای سرزنش کودک، کیفیت ارتباط روزانه و نحوه پاسخ والدین بررسی شود.

چرا بعضی کودکان هنگام خواب بیشتر به دنبال توجه هستند؟

در فصل رفتارهای نامناسب کتاب دکتر زمان وزیری، جلب توجه به‌عنوان یکی از انگیزه‌های احتمالی رفتارهای نامناسب مطرح شده است.

در این چارچوب، کودک ممکن است زمانی که احساس می‌کند به اندازه کافی دیده نمی‌شود، از رفتارهایی استفاده کند که توجه اطرافیان را به خود جلب می‌کنند.

این اصل را می‌توان در بعضی موقعیت‌های مربوط به خواب نیز بررسی کرد.

برای مثال، کودکی که تمام روز پدر و مادرش را کم دیده، ممکن است هنگام خواب تمایل بیشتری به ادامه گفت‌وگو داشته باشد.

اما باید توجه داشت که این فقط یکی از توضیح‌های احتمالی است.

مشکلات جسمی، نگرانی از جدایی، تجربه ترس یا مناسب نبودن برنامه خواب نیز می‌توانند باعث درخواست‌های شبانه شوند.

کمبود وقت باکیفیت با والدین

یکی از مهم‌ترین موضوعات مطرح‌شده در کتاب دکتر زمان وزیری، تفاوت حضور فیزیکی با حضور عاطفی است.

ممکن است والدین ساعت‌های زیادی در خانه باشند، اما بیشتر این زمان را صرف کار یا فعالیت‌های شخصی کنند.

در چنین شرایطی، کودک ممکن است احساس کند فرصت محدودی برای ارتباط مستقیم با آنها دارد.

هنگام شب، زمانی که والدین می‌خواهند فعالیت‌های روزانه پایان یابد، کودک ممکن است تازه تمایل بیشتری به صحبت کردن نشان دهد.

اگر چنین الگویی وجود داشته باشد، بهتر است والدین پیش از تمرکز بر رفتار شبانه، برنامه ارتباط روزانه را بررسی کنند.

نقش توجه منفی در طولانی شدن مقاومت هنگام خواب

گاهی کودک در زمان رفتار مناسب، توجه کمی دریافت می‌کند؛ اما هنگام مخالفت با خوابیدن، تمام اعضای خانواده درگیر رفتار او می‌شوند.

برای مثال، کودک در طول عصر آرام بازی کرده است و والدین مشغول کارهای خود بوده‌اند.

اما وقتی هنگام خواب از رفتن به تخت خودداری می‌کند، مادر بارها با او صحبت می‌کند، پدر وارد گفت‌وگو می‌شود و گاهی بحث طولانی شکل می‌گیرد.

در این وضعیت، رفتار مقاومتی ممکن است به دریافت توجه بیشتری منجر شود.

در چارچوب تحلیل رفتاری مطرح‌شده در کتاب، لازم است به پیامد رفتار نیز توجه کنیم.

اگر کودک پس از انجام رفتاری مشخص، توجه زیادی دریافت کند، ممکن است احتمال تکرار آن رفتار در شرایط مشابه بیشتر شود.

البته این نتیجه در مورد همه کودکان و همه موقعیت‌ها قطعی نیست.

آیا دعوا کردن هم نوعی توجه محسوب می‌شود؟

توجه همیشه با محبت و تشویق همراه نیست.

گاهی حتی واکنش منفی والدین نیز باعث می‌شود کودک برای مدتی طولانی در مرکز تعامل خانواده قرار بگیرد.

برای مثال، اگر هر شب ده‌ها دقیقه بحث درباره خوابیدن شکل بگیرد، کودک ممکن است تجربه کند که مقاومت کردن باعث ادامه حضور والدین می‌شود.

این موضوع به معنای آن نیست که کودک آگاهانه برای ناراحت کردن والدین برنامه‌ریزی کرده است.

رفتار کودکان همیشه از تصمیم‌های حساب‌شده ناشی نمی‌شود.

اما واکنش‌های تکراری خانواده می‌توانند بر شکل‌گیری عادت‌های رفتاری تأثیر بگذارند.

چگونه بفهمیم کودک هنگام خواب به دنبال جلب توجه است؟

برای بررسی این احتمال، باید به الگوی کلی رفتار توجه کرد.

آیا درخواست‌های کودک بیشتر زمانی آغاز می‌شوند که والدین قصد ترک اتاق را دارند؟

آیا وقتی والدین زمان بیشتری برای ارتباط اختصاص می‌دهند، رفتار شبانه تغییر می‌کند؟

آیا کودک در موقعیت‌های دیگر نیز برای دریافت توجه از رفتارهای مشابه استفاده می‌کند؟

آیا هنگام صحبت یا همراهی والدین آرام‌تر می‌شود؟

پاسخ این پرسش‌ها می‌تواند اطلاعات مفیدی فراهم کند.

اما هیچ‌کدام به‌تنهایی برای نتیجه‌گیری قطعی کافی نیستند.

به جای حدس زدن، رفتار را مشاهده کنید

فرض کنید کودک هر شب پس از خاموش شدن چراغ، مادرش را صدا می‌زند.

بهتر است ابتدا بررسی شود که چه درخواستی دارد.

ممکن است از تاریکی بترسد.

ممکن است درباره اتفاقی در مدرسه نگران باشد.

همچنین ممکن است بخواهد زمان بیشتری با مادر بگذراند.

این موقعیت‌ها در ظاهر مشابه هستند، اما پاسخ مناسب به آنها متفاوت است.

بنابراین بهتر است والدین به جای اینکه فوراً رفتار را بهانه‌گیری بنامند، علت احتمالی را بررسی کنند.

تفاوت جلب توجه با اضطراب جدایی هنگام خواب

یکی از نکات مهم در بررسی جلب توجه کودک هنگام خواب، تفاوت آن با اضطراب یا ترس از جدایی است.

کودکی که از تنها ماندن می‌ترسد، ممکن است به حضور والدین نیاز شدیدی نشان دهد.

این نیاز الزاماً به معنای تلاش برای دریافت توجه بیشتر در قالب رفتار نامناسب نیست.

برای مثال، ممکن است کودک هنگام ترک اتاق توسط والد گریه کند یا از تاریکی بترسد.

در چنین شرایطی، نادیده گرفتن ناراحتی او با این تصور که فقط به دنبال توجه است، ممکن است مناسب نباشد.

بهتر است درباره نگرانی کودک گفت‌وگو شود و متناسب با شرایط او حمایت لازم فراهم شود.

اگر ترس یا اضطراب شدید و پایدار است، بررسی تخصصی می‌تواند ضروری باشد.

چه زمانی باید علت عاطفی دیگری را بررسی کرد؟

اگر کودک در طول روز نیز نگرانی زیادی درباره جدا شدن از والدین دارد، خوابیدن در اتاق خود برایش بسیار دشوار است یا ترس‌های شبانه شدید دارد، بهتر است موضوع فقط با عنوان جلب توجه توضیح داده نشود.

همچنین تغییرات ناگهانی در خواب ممکن است با اتفاقات مهم زندگی کودک ارتباط داشته باشند.

در این موارد، لازم است شرایط عاطفی و محیطی کودک با دقت بیشتری بررسی شود.

نقش رابطه عاطفی والدین در خواب کودک

در فصل مربوط به ارتباط والد و فرزند، کتاب دکتر زمان وزیری بر این اصل تأکید می‌کند که رابطه باید بر اصلاح رفتار مقدم باشد.

این موضوع هنگام خواب اهمیت زیادی دارد.

اگر بیشتر تعامل والد و کودک در طول روز شامل دستور دادن، انتقاد یا انجام مسئولیت‌ها باشد، ممکن است کودک فرصت کمی برای تجربه ارتباط صمیمانه داشته باشد.

در چنین شرایطی، زمان خواب ممکن است به یکی از معدود فرصت‌های گفت‌وگو تبدیل شود.

برای مثال، کودکی که از صبح تا عصر در مدرسه یا کلاس بوده است، هنگام شب ممکن است بخواهد اتفاقات روزانه خود را تعریف کند.

اگر والد فقط به او بگوید الان وقت حرف زدن نیست، ممکن است نیاز کودک به ارتباط همچنان باقی بماند.

بهتر است فرصت مناسبی برای گفت‌وگو در برنامه روزانه وجود داشته باشد.

وقت باکیفیت با فرزند چه تأثیری بر درخواست‌های هنگام خواب دارد؟

در کتاب دکتر زمان وزیری، وقت مفید و باکیفیت یکی از پایه‌های مهم رابطه سالم معرفی شده است.

این زمان با حضور فیزیکی صرف تفاوت دارد.

برای مثال، ممکن است مادری هنگام بازی کودک در خانه حضور داشته باشد، اما تمام مدت مشغول تلفن همراه باشد.

در مقابل، زمانی که والد با توجه کامل در فعالیتی مشترک شرکت می‌کند، کودک فرصت بیشتری برای ارتباط مستقیم پیدا می‌کند.

در موضوع خواب نیز می‌توان این اصل را به کار برد.

اگر کودک در طول روز فرصت کافی برای ارتباط ندارد، بهتر است والدین زمانی مشخص و منظم برای او در نظر بگیرند.

پیش از خواب زمانی برای ارتباط اختصاص دهید

می‌توانید بخشی از برنامه شبانه را به گفت‌وگو یا فعالیت مشترک اختصاص دهید.

برای مثال، پیش از شروع مراحل خواب، درباره اتفاقات روزانه صحبت کنید یا کتاب کوتاهی بخوانید.

مهم این است که این زمان از قبل مشخص باشد و با توجه واقعی همراه شود.

همچنین لازم نیست تمام ارتباط روزانه فقط به دقایق قبل از خواب محدود شود.

بهتر است کودک در زمان‌های دیگر نیز فرصت ارتباط با والدین داشته باشد.

این کار می‌تواند کمک کند که زمان خواب تنها فرصت دریافت توجه نباشد.

چگونه وقت باکیفیت را از به تعویق انداختن خواب جدا کنیم؟

یکی از مشکلات احتمالی این است که زمان ارتباط شبانه به‌تدریج طولانی شود و ساعت خواب را عقب بیندازد.

برای مثال، والد تصمیم می‌گیرد پیش از خواب یک داستان بخواند، اما کودک هر شب درخواست داستان‌های بیشتری می‌کند.

در این شرایط، بهتر است درباره زمان و محدوده فعالیت مشترک از قبل توافق شود.

برای مثال، می‌توان مشخص کرد که پس از آماده شدن برای خواب، یک کتاب کوتاه خوانده می‌شود.

کودک می‌تواند در انتخاب کتاب مشارکت داشته باشد.

سپس برنامه شبانه ادامه پیدا می‌کند.

پایان ارتباط را به معنای پایان محبت نشان ندهید

وقتی زمان داستان یا گفت‌وگو تمام می‌شود، بهتر است کودک احساس نکند محبت والدین نیز قطع شده است.

می‌توان با لحنی آرام توضیح داد که زمان فعالیت مشترک به پایان رسیده و اکنون وقت استراحت است.

برای مثال:

امشب خیلی خوش گذشت. فردا دوباره با هم وقت می‌گذرونیم. الان وقت خوابه.

این جمله هم ارزش ارتباط را نشان می‌دهد و هم برنامه را روشن می‌کند.

البته اگر کودک ناراحتی یا نیاز واقعی دارد، لازم است به آن نیز توجه شود.

قانون‌گذاری برای کودک توجه‌طلب چگونه باید باشد؟

حتی زمانی که بخشی از مقاومت کودک با نیاز به توجه مرتبط است، وجود قوانین روشن اهمیت دارد.

در فصل قانون‌گذاری کتاب دکتر زمان وزیری، بر مثبت بودن، مشخص بودن و قابل اجرا بودن قوانین تأکید می‌شود.

در موضوع خواب نیز بهتر است کودک بداند چه زمانی باید برای خواب آماده شود و چه فعالیت‌هایی پیش از آن انجام می‌شوند.

برای مثال:

بعد از جمع کردن وسایل، مسواک می‌زنیم و کتاب می‌خونیم.

یا:

بعد از پایان داستان، زمان استراحته.

این قانون‌ها باید با سن و نیاز کودک هماهنگ باشند.

قانون را هنگام ناراحتی کودک تغییر ندهید

اگر ساعت خواب متناسب تعیین شده و کودک فقط به دلیل تمایل به ادامه فعالیت مخالفت می‌کند، تغییر مداوم برنامه ممکن است شکل‌گیری عادت را دشوار کند.

بهتر است والد احساس کودک را بپذیرد، اما درباره قانون وارد بحث بی‌پایان نشود.

برای مثال:

می‌دونم دوست داری بیشتر کنار هم باشیم. فردا هم با هم وقت می‌گذرونیم، ولی الان زمان خوابه.

این پاسخ به معنای بی‌توجهی به کودک نیست.

بلکه تلاش می‌کند میان نیاز عاطفی و چارچوب خانوادگی تعادل برقرار کند.

چرا توجه فقط در زمان رفتار نامناسب کافی نیست؟

اگر کودک فقط هنگام گریه، فریاد یا مخالفت توجه دریافت کند، ممکن است تجربه‌های مثبت ارتباطی کافی نداشته باشد.

یکی از نکات کاربردی در مدیریت رفتار این است که والدین به همکاری و رفتارهای مطلوب نیز توجه کنند.

برای مثال، اگر کودک پس از پایان بازی با آرامش برای خواب آماده شده است، می‌توان از تلاش او قدردانی کرد.

همچنین لازم است در زمان‌هایی که کودک رفتار مشکلی ندارد، فرصت ارتباط و همراهی وجود داشته باشد.

توجه مثبت را به رفتار خاصی محدود نکنید

کودک نباید احساس کند فقط زمانی دوست‌داشتنی است که تمام درخواست‌های والدین را اجرا می‌کند.

ارتباط عاطفی نباید به پاداشی مشروط برای اطاعت تبدیل شود.

والدین می‌توانند در کنار قدردانی از همکاری، به کودک نشان دهند که محبت آنها به عملکرد روزانه او وابسته نیست.

برای مثال، می‌توان بدون مناسبت خاصی با کودک بازی کرد، به حرف‌هایش گوش داد یا زمانی را در کنار او گذراند.

این ارتباط منظم می‌تواند به شکل‌گیری رابطه‌ای مطمئن‌تر کمک کند.

آیا باید درخواست‌های مکرر کودک هنگام خواب را نادیده گرفت؟

پاسخ قطعی و یکسانی برای تمام موقعیت‌ها وجود ندارد.

درخواست‌های کودک ممکن است دلایل متفاوتی داشته باشند.

اگر کودک درد دارد، می‌ترسد، به دستشویی نیاز دارد یا ناراحتی شدیدی تجربه می‌کند، لازم است به نیاز او پاسخ داده شود.

اما اگر درخواست‌ها صرفاً برای ادامه فعالیت‌های شبانه تکرار می‌شوند، می‌توان پس از بررسی شرایط، برنامه خواب را با آرامش یادآوری کرد.

در این حالت نیز هدف نباید بی‌اعتنایی به کودک باشد.

بهتر است والد ارتباط را حفظ کند، اما وارد گفت‌وگوهای طولانی و مکرر نشود.

چرا نادیده گرفتن احساس کودک روش مناسبی نیست؟

گاهی والدین تصور می‌کنند اگر به ناراحتی کودک توجه کنند، رفتار او تقویت می‌شود.

اما باید میان احساس و رفتار تفاوت قائل شد.

کودک می‌تواند ناراحت باشد و همچنان لازم باشد برنامه خواب را رعایت کند.

والد می‌تواند ناراحتی او را ببیند، درباره آن صحبت کند و در عین حال محدودیت مناسب را حفظ کند.

برای مثال:

می‌دونم دلت می‌خواد بیشتر بیدار بمونی. ناراحت شدنت رو می‌فهمم، ولی الان زمان استراحته.

در این پاسخ، احساس کودک انکار نشده است.

چگونه با کودکی که مدام والدین را صدا می‌زند برخورد کنیم؟

ابتدا باید علت صدا زدن مشخص شود.

ممکن است کودک موضوع مهمی داشته باشد یا احساس ناامنی کند.

اگر نیاز فوری وجود ندارد و این رفتار به شکل مداوم برای طولانی کردن ارتباط رخ می‌دهد، بهتر است برنامه شبانه بازنگری شود.

برای مثال، می‌توان پیش از خواب زمانی مشخص برای گفت‌وگو در نظر گرفت.

سپس پایان فعالیت را به‌صورت روشن اعلام کرد.

اگر کودک دوباره درخواست گفت‌وگو داشت، می‌توان با پاسخی کوتاه و آرام برنامه را یادآوری کرد.

قول‌های غیرواقعی ندهید

گاهی والد برای پایان دادن به درخواست کودک وعده‌ای می‌دهد که قصد اجرای آن را ندارد.

برای مثال، ممکن است بگوید فردا تمام روز با هم بازی می‌کنیم، درحالی‌که می‌داند فرصت کافی ندارد.

چنین وعده‌هایی می‌توانند اعتماد کودک را تحت تأثیر قرار دهند.

بهتر است زمانی واقعی و قابل اجرا پیشنهاد شود.

اگر قرار است فردا فعالیت مشترکی انجام دهید، برنامه‌ای انتخاب کنید که بتوانید به آن پایبند بمانید.

نقش هماهنگی والدین در مدیریت جلب توجه هنگام خواب

گاهی یکی از والدین پس از پایان برنامه خواب از اتاق خارج می‌شود، اما والد دیگر با درخواست کودک دوباره فعالیت را شروع می‌کند.

در چنین شرایطی، کودک ممکن است با پیام‌های متفاوتی روبه‌رو شود.

در کتاب دکتر زمان وزیری، هماهنگی گفتار و رفتار والدین از موضوعات مهم تربیتی است.

بنابراین بهتر است پدر و مادر درباره برنامه خواب و نحوه پاسخ به درخواست‌های تکراری توافق داشته باشند.

این توافق نباید فقط درباره محدودیت‌ها باشد.

والدین می‌توانند درباره زمانی که هرکدام برای ارتباط با فرزند اختصاص می‌دهند نیز هماهنگ شوند.

برای مثال، ممکن است یک شب پدر کتاب بخواند و شب دیگر مادر.

هدف این است که کودک فرصت ارتباط با هر دو والد را داشته باشد و برنامه نیز قابل پیش‌بینی باشد.

اشتباهات رایج والدین در برخورد با جلب توجه کودک هنگام خواب

یکی از اشتباهات، بی‌توجهی به کیفیت ارتباط روزانه است.

اگر والدین در طول روز فرصت کمی برای همراهی با کودک دارند، بهتر است این موضوع را در بررسی رفتارهای شبانه در نظر بگیرند.

اشتباه دیگر، برچسب زدن فوری است.

وقتی کودک چند بار درخواست حضور والد را مطرح می‌کند، نباید بدون بررسی علت او را لجباز یا توجه‌طلب نامید.

همچنین واکنش‌های شدید و بحث‌های طولانی ممکن است زمان خواب را به موقعیتی تنش‌زا تبدیل کنند.

از طرف دیگر، تغییر مداوم قانون خواب برای پایان دادن به ناراحتی کودک نیز ممکن است برنامه را نامنظم کند.

بهتر است والدین هم‌زمان به دو موضوع توجه کنند: نیاز عاطفی کودک و ضرورت وجود برنامه خواب مناسب.

نقش زبان بدن والدین در آرامش کودک هنگام خواب

در فصل ارتباط غیرکلامی کتاب دکتر زمان وزیری، بر اهمیت حالت چهره، لحن صدا و هماهنگی پیام‌ها تأکید شده است.

این اصول در زمان خواب نیز کاربرد دارند.

برای مثال، ممکن است والد به کودک بگوید آرام باش، اما خودش با صدایی بلند و چهره‌ای عصبانی صحبت کند.

در چنین شرایطی، پیام کلامی و غیرکلامی هماهنگ نیستند.

بهتر است هنگام گفت‌وگوی شبانه، لحن صدا آرام و درخواست‌ها روشن باشند.

همچنین اگر کودک نیاز به همراهی دارد، والد می‌تواند متناسب با سن و تمایل او از تماس محبت‌آمیز مناسب استفاده کند.

آرام بودن با بی‌تفاوتی تفاوت دارد

گاهی والد برای اینکه رفتار کودک را تقویت نکند، سعی می‌کند هیچ واکنشی نشان ندهد.

اما لازم نیست حفظ قانون با سردی عاطفی همراه باشد.

می‌توان با کودک محترمانه صحبت کرد، به احساسش توجه نشان داد و در عین حال برنامه را ادامه داد.

برای مثال، والد می‌تواند در پایان گفت‌وگو به کودک یادآوری کند که فردا نیز فرصت ارتباط خواهند داشت.

این روش با بی‌تفاوتی یا ترک کودک در شرایط اضطراب شدید متفاوت است.