گروه اول : کودک حساس

کودک حساس نیاز دارند که پدر و مادرها به حرف های آن ها گوش بدهند و ان ها را درک کنند.

کودکان گروه اول خیلی حساس هستند.کودکان حساس،احساساتی ،شکننده و آسیب پذیر هستند.آن ها خوب می دانند که چگونه با توجه به نیازها و آرزوهایشان نسبت به زندگی واکنش نشان می دهند.آن ها برایاینکه با زندگی کنار بیایند،باید به احساسات خود پی ببرند تا بتوانند در خودشان تغییر ایجاد کنند.آن ها بیشتر دوست دارند پدر و مادرها به حرف هایشان گوش کنند و ان ها را بفهمند .اگر چه همه ی بچه ها دوست دارند دیگران به حرف های آن ها گوش کنند و ان ها را بفهمند ولی حساسیت این گروه بچه ها در این زمینه بیشتر است .بچه های حساس با شناختن نیازها وخواسته هایشان وبیان احساساتشان در زندگی به ماهیت وجودی خودشان پی می برند و شکوه و شکایت کردن جزئی از شخصیت آن هاست اگر به آن ها اجازه بدهید ، با شما درددل کنند ، آن ها احساس سبکی می کنند .برای مثال بچه ای ممکن است بگوید:”هیچ کسی حتی به من سلام هم نکرد.چه روز بدی دارم.”پدر یا مادر این کودک در پاسخ به او می گوید:”چقدر بد شد.” کودک در پاسخ به آن ها می گوید:”سارا نسبت به من خیلی مهربان بود.او از نقاشی که من کشیده بودم ،خوشش آمد”

وقتی پدر و مادرکمی فرزند را تشویق و تایید می کند،نظر کودک عوض می شود و فکر نمی کند کسی به او توجه ندارد؛این قبیل بچه ها بیشتر نیاز دارند،شما با آن ها همدردی کنید،آن ها را درک کنید و تاییدشان کنید و به نیازها و غم های درونی آن ها توجه کنید،به طورکلی شما باید وقت بیشتری را صرف این نوع بچه ها کنید.اگر به آن ها پرخاشگری کنید،آن ها بیشتر با شما مخالفت می کنند.در برخورد کردن با آن ها نباید خیلی عجله کنید،ساعت درونی آن ها همگام با شما حرکت نمی کند.

پدر ومادر کودکی که در بالا مثال آن گفته شد نباید به او بگویند:”اگر سارا دوست خوبی برای تو بود شاید روز بهتری داشتی”

چون در این صورت کودک آن ها احتمالا می گوید:”بله روز بدی داشتم،هیچ کس من رو دوست نداره.”

وقتی بچه های حساس و زودرنج سعی می کنند ،احساسات مثبت خود را نشان دهند،به آن ها اجازه دهید این کار را بکنند ،احساسات این گونه بچه ها را نادیده نگیرید.

کودک حساس و زودرنج دوست دارند که شما آن ها را درک کنید و به رنج و اندوه های درونی آن ها توجه کنید.

اگر به این نوع بچه ها توجه نکنید و با آن ها همدردی نکنید ،آن ها مشکلات خود را بزرگتر از آنچه هست نشان می دهند تا بالاخره بتوانند توجه شما را به خودشان جلب کنند.اگر کودکی به شما بگوید “دلم درد می کند”ولی شما به حرف او توجه نکنید،چند دقیقه ی بعد پیش شمامی آید و می گوید:”سر و دلم با هم درد می کند و هیچ کس به فکر من نیست.”اگر شما همچنان به او بی توجه باشید،کم کم همه جای بدنش درد می گیرد.در واقع عدم همدردی و توجه شما به او باعث می شود که کودک از نظر جسمی و روانی رنج ببرد.موقتی والدین به بچه های حساس و زودرنج خود توجه نمی کنند،آن ها حساسا تر شده و مشکلشان بزرگتر می شود.

بزرگترین اشتباهی که والدین این نوع بچه ها ممکن است مرتکب شوند ،این است که در این گونه مواقع سعی می کنند به ان ها دلداری بدهند.وقتی این گونه بچه ها ناراحت و غمگین هستند،نباید به ان ها بگویید:ناراحت نباشند و و ناراحت بودن فایده ای ندارد.اگر سعی کنید نکات مثبت قضیه را برایشان توضیح دهید،آن ها بیشتر با شما مخالفت می کنند و به جنبه های منفی تمرکز می کنند .با این کار ،آن ها سعی می کنند شما را وادار کنند به ان ها بیشتر توجه کنید .پدر و مادرهای این گونه از بچه ها باید سعی کنند بیشتر به حرف های بچه هایشان گوش کنند و همیشه سعی نکنند مشکلات آن ها را حل کنند تا ان ها احساس بهتر داشته باشند.

بزرگترین اشتباهی که والدین این نوع از بچه ها ممکن است مرتکب شوند این است که سعی می کنند به ان ها دلداری دهند و مشکلات آن ها را حل کنند.

بچه های حساس و زودرنج باید به گونه ای بفهمند که پدر و مادرهایشان آن ها را تنها نمی گذارند و در غم وغصه های ان ها شریک هستند .موضوع خیلی حساس است .پدر ومادرهای این کودکان نباید از نظر عاطفی آن ها را حمایت کنند ،بلکه به گونه ای سعی کنند ،تلاش کودک برای حل مشکلش را درک کنند.

برای مثال وقتی کودکی به پدر یا مادرش شکایت می کند که چقدر کاری یا چیزی برایش سخت و عذاب آور است ،آن ها باید به او بگویند:”من حال تو رو خوب می فهمم ،من هم امروز روز بدی داشتم.من توی ترافیک بدی گیر افتاده بودم.”بدون اینکه انتظار داشته باشند کودک آن ها با آن ها ابراز همدردی کند ،با این کار ،کودک حساس آرام می شود.

ما باید به کودکان حساس و زود رنج بفهمانیم که ان ها تنها کسانی نیستند که از مشکلاتشان رنج می برند.همه ی انسان ها ،مشکلاتی دارند.

وقتی این نوع کودکان با شما مخالفت می کنند،شما باید با آن ها همدردی کنیدمثلا به ان ها بگویید:”می دونم که ناراحت هستی،تو می خواهی این کار رو بکنی و من از تو می خواهم اونجا بری .”اگر از این دسته از بچه ها حمایت کنیم،آن ها دست از لجبازی و مخالفت با شما بر نمی دارند.اگر با آن ها همدردی نکنید ،آن ها فکر می کنند قربانیانی سرخورده و مایوس هستند .آن ها دوست دارند در مورد مشکلاتشان فکر کنند ولی اگر کسی به ان ها توجه نکنند،آن ها غرق در آن مشکل می شوند و مرتب خودشان را سرزنش می کنند.

شما باید به این دسته از بچه ها بفهمانید که ابراز احساسات بد ،چندان هم بد نیست.آن ها برای حل مشکلات روحی و روانی خود ،در مقایسه با دیگر بچه ها به دقت بیشتری نیاز دارند؛ ولی اگر گوش شنوایی به درددل های آن ها گوش دهد ،آن ها بهتر می توانند با مشکلاتشان کنار بیایند .اگر والدین نسبت به این دسته از بچه ها بی توجه باشند و فکر کنند کودک آن ها از نظر رفتاری مشکلی دارد ،وضعیت را پیچیده تر می کنند.

وقتی پای حرف های این دسته از بچه ها می نشینید،کمی ان ها را تنها بگذارید و به ان ها اجازه دهید حالشان بهتر شود و وقتی حالشان بهتر شد،خیلی به ان ها گیر ندهید و نگویید چقدر عوض شدی.شما باید به گونه ای با کودک خود رفتار کنید که او بفهمد خلق و خویش کاملا طبیعی است و با بچه های دیگر فرقی ندارد.هرگز سعی نکنید به او بفهمانید که با بقیه فرق دارد و کارش اشتباه بوده ،بلکه سعی کنید به او بگویید در هر حالی ،از او حمایت می کنید و او بچه ی خوبی است.

کودکان حساس  بیشتر اوقات دوست ندارند سریع با کسی دوست شوند.دوست پیدا کردن برای ان ها کاری زمان بر است و در مقایسه با دیگر بچه ها کمی دیرتر دوست پیدا می کنند.والدین باید به ان ها این فرصت را بدهند تا با افراد بیشتری آشنا شوند و با آن ها دوست شوند.والدین بفهمند،میتوانند به بچه هایشان یاد بدهند که ناراحتی ها و مشکلات زندگی را بپذیرند و با ان ها کنار بیایند .آن ها همچنین با این کار خود می توانند به بچه هایشان بیاموزند که چطور دیگران را به خاطر اشتباهاتشان ببخشند.وقتی نیازهای درونی این دسته از بچه ها برطرف می شود،استعدادهای آن ها نیز شکوفا می شود.این دسته از از بچه ها خیلی محتاط ،عاقل و خلاق هستند و خیلی خوب می توانند با دیگران ارتباط برقرار کنند آن ها افرادی صبور ،مهربان و با استعداد هستند.آن ها می توانند به پیشرفت های چشم گیری دست پیدا کنند که هم برای خودشان خوب است و هم برای همه ی مردم جهان.